It's quite a right decision not to message Jhun anymore. But I still want to hear his voice. Bakit? Dahil meron siyang magandang tone of voice na mahirap kalimutan. I can't believe na I'm still talking about the same guy for days now. Pero sure ako na hindi naman ako in-love sa kanya. Siguro nung una oo, kaya lang yung stillness ng moment ay nawala na. Sayang talaga ang isang gaya niya. I do hope he gets to meet a woman willing enough to make that 'decision', to keep him.
Naisip ko lang din bakit kaya stillness of the moment ang titulo ng blog na ito? Pumasok lang siguro siya sa isip ko. Ang mga lalake talaga, di makuntento sa isang babae lang. Hindi si Jhun ang sinasabi ko ah. Pero, siguro, marahil, datapwat ganon din siya. O baka ako ang ganon. Saka ko na lang siguro iisipin ulit. Kapag nagkaroon ulit ng pagkakataon. That again!
Tuesday, March 31, 2009
Saturday, March 28, 2009
Cry
Kahit isang pagkikita lang. Kahit isang kiss lang. Kahit isang yakap lang. Kahit yun lang.
Di ako makapaniwala na hiniling kong lahat yon habang umiiyak noon. Sana ang hiniling ko na lang ay magkaroon pa ako ng gamot sa mga susunod na araw. Parang talagang nagustuhan ko ang taong yon. Di naman maaalis na humanga ako kay Jhun kasi ang ganda naman talaga ng boses niya sa phone at mukhang napakabait pa niya. Kaya lang nung sinabi niya 'Decide', hindi ako makaumang. If I really wanted to see him, I'll find a way. Kulang ang pagkakuryenteng pusa ko. Paano ko kaya gagawin yon. Kung imee-meet ko siya sa isang lugar mas madali pa sana. Okay na ang malaman kong mabuti siyang tao at makakuha ng balita sa kanya every now and then. But, it all came to a complete halt. Inalis niya ako sa tagged at di na nakipagcommunicate sa akin. Na-offend siguro siya sa sinabi ko sa mind ko na "Maybe I need sex." That was it. Sayang, but I know I can handle it. Nung nakaraan nga kinocompare ko pa siya kay Adri pero sana naman naman unlike Adri eh di tumagal ang obsession ko sa kanya ng what? 5 years? So as this takes it's toll I'll pause this with a large jolt... Creeekkk!!!
Di ako makapaniwala na hiniling kong lahat yon habang umiiyak noon. Sana ang hiniling ko na lang ay magkaroon pa ako ng gamot sa mga susunod na araw. Parang talagang nagustuhan ko ang taong yon. Di naman maaalis na humanga ako kay Jhun kasi ang ganda naman talaga ng boses niya sa phone at mukhang napakabait pa niya. Kaya lang nung sinabi niya 'Decide', hindi ako makaumang. If I really wanted to see him, I'll find a way. Kulang ang pagkakuryenteng pusa ko. Paano ko kaya gagawin yon. Kung imee-meet ko siya sa isang lugar mas madali pa sana. Okay na ang malaman kong mabuti siyang tao at makakuha ng balita sa kanya every now and then. But, it all came to a complete halt. Inalis niya ako sa tagged at di na nakipagcommunicate sa akin. Na-offend siguro siya sa sinabi ko sa mind ko na "Maybe I need sex." That was it. Sayang, but I know I can handle it. Nung nakaraan nga kinocompare ko pa siya kay Adri pero sana naman naman unlike Adri eh di tumagal ang obsession ko sa kanya ng what? 5 years? So as this takes it's toll I'll pause this with a large jolt... Creeekkk!!!
Wednesday, March 25, 2009
A dream about writing
I dreamt about writing. It was a nice dream because it's so full of hope. The only thing is I forgot the whole thing. Ang naalala ko lang eh kung hindi ako pwede magsulat ng romance ay horror ang pasukan ko. Siguro in a way nag-advice sa akin ang dream ko. I even dreamt about ate Dette and in that dream she is a young girl aspiring to be a writer, too.
Nakakagutom, kain muna me. Write ulit mamaya!
Nakakagutom, kain muna me. Write ulit mamaya!
Mr. Something
He was really something. Someone nice to talk to. And you can easily fall in love with the voice. Sino pa kundi siya na yon. I met him last Feb 10 ata yon. Basta a few days before Valentines day. Kakaiba ang nagagawa ng tagged sa tao. Kapag kausap ko siya minsan sa phone di ako makapagsalita. Until the dreaded limbo came sipping in. I know he heard me. The familiar tone of voice was there. Hindi ko talaga matatakasan ang nakaraan ko. Kung pwede lang sana. Yes he has two kids and he's separated but what the heck, right? Magmee-meet na lang sana kami pero di natuloy dahil nagwithdrawal ako. Maybe it's really not meant to be. I remembered how he described himself sa tagged. Tall, dark and handsome daw oh. Pero one thing is sure si Mr. Something really like girls. Ang dami kayang girls sa friends list niya. Wala nga atang lalaki sa mga yon. I thought, ako lang kaya ang tinawagan niya noon? Oh well, life goes on. One things for sure hindi ako nagsisi that I met him. Back to the old drawing board.
Sunday, March 22, 2009
Dumadaan na lang
Tama. Dumadaan na lang sa isip ko ang mga thoughts ko and I think I have no control over them. Sometimes magugulat na lang ako na nasabi ko na pala yon sa isip ko. I think people can hear me but maybe it's just me talking to myself and thinking so loudly that I can talk with someone else's voice. Anyways, masarap magsulat ng ganitong oras. Feeling ko I have all the time in the world. I'm carefree and can soar to the sky. But maybe it's still my mind talking. Actually wala naman talaga akong maisip na maisulat. What can I say? It's so early to tell the weather but I guess it'll be a sunny day. Ang sarap lang magtype ng mga bagay na kahit walang katuturan ay natratranslate pa rin into words. Fascinating! Hope I can really talk to someone about this delusions that I'm having. A close friend of some sort. Minsan ang hirap makacope with Schizophrenia. Sometimes I'm just plain paranoid. Oh well, life goes on. So I decided to end this right here.
Wednesday, March 4, 2009
Mental Block
Writer's Block, not really.
A mental block is an informal term used to mean either repression of painful thoughts, or an inability to continue a train of thought, like in the case of writer's block.
It is often used to describe a temporary inability to recall a name or other information.
Source: Wikipedia
Totoo kayang Writer's Block lang ito o isang episode sa buhay ng tao kung saan wala siyang ideya kung meron nga talagang laman ang utak niya o wala. O baka wala lamang siyang inspirasyon. Kailangan nga ba non? Sabi nila kung gusto mong magsulat ay natural na yong dadaloy mula sa isip mo patungo sa iyong mga kamay.
May isang salita akong di malirip sa isip ko kahapon at kinailangan ko pang tanungin ang kaibigan ko para mapatunayan lang o malamang iyong talaga ang salitang naisip ko.
Ngayong araw na to' may mga naririnig pa rin akong mga nagsasalita sa isip ko. Totoo man siya o hindi parang gusto ko na ulit maniwala na ang mahalaga ay hindi naman ganon kaimportante. Ang mga salita o mga panaginip ay mahirap nga talagang abutin at ang mga panalangin ay isang listahan lamang.
Bumalik nanaman ako sa dati kong itsura na tila ba apektadong apektado ako. Walang sigla ang mukha ko at lagi na lang nakasimangot o di kaya ay nakatunganga lang sa kawalan. Tapos yung mga sandali ay parang lumilipas sa bawat pagpihit ng oras.
... Siphayo... Kahungkagan...
Ang ellipsis ay simula lang ng bagong pangungusap...
A mental block is an informal term used to mean either repression of painful thoughts, or an inability to continue a train of thought, like in the case of writer's block.
It is often used to describe a temporary inability to recall a name or other information.
Source: Wikipedia
Totoo kayang Writer's Block lang ito o isang episode sa buhay ng tao kung saan wala siyang ideya kung meron nga talagang laman ang utak niya o wala. O baka wala lamang siyang inspirasyon. Kailangan nga ba non? Sabi nila kung gusto mong magsulat ay natural na yong dadaloy mula sa isip mo patungo sa iyong mga kamay.
May isang salita akong di malirip sa isip ko kahapon at kinailangan ko pang tanungin ang kaibigan ko para mapatunayan lang o malamang iyong talaga ang salitang naisip ko.
Ngayong araw na to' may mga naririnig pa rin akong mga nagsasalita sa isip ko. Totoo man siya o hindi parang gusto ko na ulit maniwala na ang mahalaga ay hindi naman ganon kaimportante. Ang mga salita o mga panaginip ay mahirap nga talagang abutin at ang mga panalangin ay isang listahan lamang.
Bumalik nanaman ako sa dati kong itsura na tila ba apektadong apektado ako. Walang sigla ang mukha ko at lagi na lang nakasimangot o di kaya ay nakatunganga lang sa kawalan. Tapos yung mga sandali ay parang lumilipas sa bawat pagpihit ng oras.
... Siphayo... Kahungkagan...
Ang ellipsis ay simula lang ng bagong pangungusap...
Wednesday, February 25, 2009
Wide awake!
2/26/2009 3:28 AM Thursday
It’s so early in the morning to write but what the heck, right? I have this gnawing feeling about writing. I want to indulge in this as possible as I can. While listening to old, soft music.
Today I’ve uploaded photos that has been long overdue in friendster. Then I managed my emails on my hotmail account. Forwarded some of them. Now I’m posting a blog on blogger, surfing the net for the series numb3rs and so forth and so forth.
I’m hearing things once again. And I think it’s some kind of real and some kind of not. Kasi naman ang aga para may magsalita ng ganitong oras sa utak ko. And then ‘thought broadcasting’ came to me. Whenever I have a niche for writing and my brain is going here and there that’s when it comes. Tapos naiisip ko pa si Jhun. Na sa palagay ko ay ‘hindi ko ba alam’ naiilang na sa akin? And this guy in my head is portraying to be him kahit na magkaiba ang boses nila. Don ka naman talagang di maniniwala.
It’s my second cup of coffee. Sumasakit ang ulo ko pag inappropriate time ako umiinom ng kape. So siguro my next cup with be milo. Yun nga lang baka maging hyper ako. Wag naman sana at mabubulilyaso ang pagsusulat ko o ang fun ko sa internet.
Napapansin ko na naiinis na sa akin si papa dahil sa kakacomputer ko. Hindi lang dahil nag-aaksaya ako ng kuryente kundi dahil di ako maasahan sa pagtitinda ng ice candy. Kagabi nang makita niya akong pabiling-biling at palipat-lipat sa mga kwarto ay sinabi niyang matulog na daw ako sa kama ni mama. And then may mga sumunod siyang mga sinabi na pilit ko na lang na inignore. Baka makasama nanaman sa akin ang sasabihin niya at mawala nanaman ako sa mood.
Sana maging maayos na si papa. Napapansin ko naman pag nandito si Marius na masaya siya eh. Siguro kailangan niya lang talaga ng may ginagawa o inaalagaan. Para sa kanya siguro sapat na ang magpasaya ng ibang tao kung kaya naman niyang ibigay yon. O di kaya makapagbigay ng pagkain sa mga mahal niya sa buhay. Nawalan na kasi siya ng existence nung nagretire siya. Feeling ko lang.
Nag-iisip pa ako ng ibang paraan para magkaroon naman ng saysay ang life ko. Sabi ko babalik ako sa Gawain. Makikisalamuha uli ako sa Church members. At sana magstay na ako don. Tapos gusto ko ring magpunta kila kuya Ronald sa Binangonan para makapagtinda dun ng gantsilyo o kung pwede eh makapagturo. Kailangan ko nga lang ng sinulid. Marami-rami pa naman yung sinulid dito. Sapat na siguro yon.
Sana di ko sinayang yung mga beads ko. Sa palagay ko naman kahit papaano eh nagamit ko na rin siya sa magandang paraan. Nakapagpamigay ako ng mga keychains at anek anek dun. Yun nga lang di bumalik ang puhunan ko don.
Huwag naman sanang itulot ng Diyos na habambuhay na lang akong magtinda ng ice candy. Tanggap ko na in a way. Din a rin ako masyadong masungit sa pagtitinda na di tulad ng dati na konting sigaw lang ng bibili eh napapasimangot na ako. Kaya siguro kumonti ang buyer naming. Sana naman hindi.
Si Kira naiisip ko rin minsan. Kaso din a ganoon kadalas yun. Nagloo-look forward na lang ako sa time na magkaroon uli ng bagong aso sa bahay. Sana magpa-liven up naman yon dito sa bahay. Karaniwan kasi ay boring ang bahay.
Speaking of bahay. Ang ginagawa ko lang dito na talagang masasabi mong chore ay paghuhugas ng plato. Sabi ni mama sana kahit underwear ko lang ay malabhan ko. Siguro maglilinis na rin ako every now and then.
Wish k okay God na yung mga pinangako kong gagawin ko ay matupad na. Na sana sipagin ako sa araw-araw. At don na yon nagtatapos.
Ang mga kaibigan ko, marami sa kanila ang may kanya-kanya nang lovelife at buhay. Yung iba may mga asawa’t anak na. Hindi naman sa naiinggit ako. Kaso lang kahit ganito naman ako pwede ko rin namang gawin yon, diba?
Palagay ko din a ako makakatulog nito. Kailangan kong magpretend na tulog mamaya para hindi naman isipin ni mama na nag-aaksaya nanaman ako ng kuryente o ang aga kong magcomputer.
It’s so early in the morning to write but what the heck, right? I have this gnawing feeling about writing. I want to indulge in this as possible as I can. While listening to old, soft music.
Today I’ve uploaded photos that has been long overdue in friendster. Then I managed my emails on my hotmail account. Forwarded some of them. Now I’m posting a blog on blogger, surfing the net for the series numb3rs and so forth and so forth.
I’m hearing things once again. And I think it’s some kind of real and some kind of not. Kasi naman ang aga para may magsalita ng ganitong oras sa utak ko. And then ‘thought broadcasting’ came to me. Whenever I have a niche for writing and my brain is going here and there that’s when it comes. Tapos naiisip ko pa si Jhun. Na sa palagay ko ay ‘hindi ko ba alam’ naiilang na sa akin? And this guy in my head is portraying to be him kahit na magkaiba ang boses nila. Don ka naman talagang di maniniwala.
It’s my second cup of coffee. Sumasakit ang ulo ko pag inappropriate time ako umiinom ng kape. So siguro my next cup with be milo. Yun nga lang baka maging hyper ako. Wag naman sana at mabubulilyaso ang pagsusulat ko o ang fun ko sa internet.
Napapansin ko na naiinis na sa akin si papa dahil sa kakacomputer ko. Hindi lang dahil nag-aaksaya ako ng kuryente kundi dahil di ako maasahan sa pagtitinda ng ice candy. Kagabi nang makita niya akong pabiling-biling at palipat-lipat sa mga kwarto ay sinabi niyang matulog na daw ako sa kama ni mama. And then may mga sumunod siyang mga sinabi na pilit ko na lang na inignore. Baka makasama nanaman sa akin ang sasabihin niya at mawala nanaman ako sa mood.
Sana maging maayos na si papa. Napapansin ko naman pag nandito si Marius na masaya siya eh. Siguro kailangan niya lang talaga ng may ginagawa o inaalagaan. Para sa kanya siguro sapat na ang magpasaya ng ibang tao kung kaya naman niyang ibigay yon. O di kaya makapagbigay ng pagkain sa mga mahal niya sa buhay. Nawalan na kasi siya ng existence nung nagretire siya. Feeling ko lang.
Nag-iisip pa ako ng ibang paraan para magkaroon naman ng saysay ang life ko. Sabi ko babalik ako sa Gawain. Makikisalamuha uli ako sa Church members. At sana magstay na ako don. Tapos gusto ko ring magpunta kila kuya Ronald sa Binangonan para makapagtinda dun ng gantsilyo o kung pwede eh makapagturo. Kailangan ko nga lang ng sinulid. Marami-rami pa naman yung sinulid dito. Sapat na siguro yon.
Sana di ko sinayang yung mga beads ko. Sa palagay ko naman kahit papaano eh nagamit ko na rin siya sa magandang paraan. Nakapagpamigay ako ng mga keychains at anek anek dun. Yun nga lang di bumalik ang puhunan ko don.
Huwag naman sanang itulot ng Diyos na habambuhay na lang akong magtinda ng ice candy. Tanggap ko na in a way. Din a rin ako masyadong masungit sa pagtitinda na di tulad ng dati na konting sigaw lang ng bibili eh napapasimangot na ako. Kaya siguro kumonti ang buyer naming. Sana naman hindi.
Si Kira naiisip ko rin minsan. Kaso din a ganoon kadalas yun. Nagloo-look forward na lang ako sa time na magkaroon uli ng bagong aso sa bahay. Sana magpa-liven up naman yon dito sa bahay. Karaniwan kasi ay boring ang bahay.
Speaking of bahay. Ang ginagawa ko lang dito na talagang masasabi mong chore ay paghuhugas ng plato. Sabi ni mama sana kahit underwear ko lang ay malabhan ko. Siguro maglilinis na rin ako every now and then.
Wish k okay God na yung mga pinangako kong gagawin ko ay matupad na. Na sana sipagin ako sa araw-araw. At don na yon nagtatapos.
Ang mga kaibigan ko, marami sa kanila ang may kanya-kanya nang lovelife at buhay. Yung iba may mga asawa’t anak na. Hindi naman sa naiinggit ako. Kaso lang kahit ganito naman ako pwede ko rin namang gawin yon, diba?
Palagay ko din a ako makakatulog nito. Kailangan kong magpretend na tulog mamaya para hindi naman isipin ni mama na nag-aaksaya nanaman ako ng kuryente o ang aga kong magcomputer.
Just a thought
Kailangan kong maniwala na may lagpas sa ordinaryong mangyayari sa buhay ko. Yon ang mga katagang narinig niyang binigkas niya sa kanyang sarili. Layon ng kanyang puso na magpursige pa. Layon naman ng kanyang isip na pumunta sa ibang direksyon. Sa direksyon na ayon sa kanya ay higit sa nais ng kanyang puso. Kung gaano kadaling pumasok ang realisasyon ay dagli rin namang pumasok ang pagbalom ng pag-asa. Nabawasan ang mga ngiti at tila naging maigting ang kalungkutan kaysa ng mga sandaling di pa ito ang dahilan.
Monday, October 20, 2008
Applying a job online
This past few days I've been surfing the web for online job that are home based. I come up with payperpost, writers.ph and essays.ph It's okay naman kaso wala pang result. Anyways hope it pays good.
Monday, February 4, 2008
Subscribe to:
Posts (Atom)