Stillness of the moment

It's quite a right decision not to message Jhun anymore. But I still want to hear his voice. Bakit? Dahil meron siyang magandang tone of voice na mahirap kalimutan. I can't believe na I'm still talking about the same guy for days now. Pero sure ako na hindi naman ako in-love sa kanya. Siguro nung una oo, kaya lang yung stillness ng moment ay nawala na. Sayang talaga ang isang gaya niya. I do hope he gets to meet a woman willing enough to make that 'decision', to keep him.
Naisip ko lang din bakit kaya stillness of the moment ang titulo ng blog na ito? Pumasok lang siguro siya sa isip ko. Ang mga lalake talaga, di makuntento sa isang babae lang. Hindi si Jhun ang sinasabi ko ah. Pero, siguro, marahil, datapwat ganon din siya. O baka ako ang ganon. Saka ko na lang siguro iisipin ulit. Kapag nagkaroon ulit ng pagkakataon. That again!

Cry

Kahit isang pagkikita lang. Kahit isang kiss lang. Kahit isang yakap lang. Kahit yun lang.
Di ako makapaniwala na hiniling kong lahat yon habang umiiyak noon. Sana ang hiniling ko na lang ay magkaroon pa ako ng gamot sa mga susunod na araw. Parang talagang nagustuhan ko ang taong yon. Di naman maaalis na humanga ako kay Jhun kasi ang ganda naman talaga ng boses niya sa phone at mukhang napakabait pa niya. Kaya lang nung sinabi niya 'Decide', hindi ako makaumang. If I really wanted to see him, I'll find a way. Kulang ang pagkakuryenteng pusa ko. Paano ko kaya gagawin yon. Kung imee-meet ko siya sa isang lugar mas madali pa sana. Okay na ang malaman kong mabuti siyang tao at makakuha ng balita sa kanya every now and then. But, it all came to a complete halt. Inalis niya ako sa tagged at di na nakipagcommunicate sa akin. Na-offend siguro siya sa sinabi ko sa mind ko na "Maybe I need sex." That was it. Sayang, but I know I can handle it. Nung nakaraan nga kinocompare ko pa siya kay Adri pero sana naman naman unlike Adri eh di tumagal ang obsession ko sa kanya ng what? 5 years? So as this takes it's toll I'll pause this with a large jolt... Creeekkk!!!

A dream about writing

I dreamt about writing. It was a nice dream because it's so full of hope. The only thing is I forgot the whole thing. Ang naalala ko lang eh kung hindi ako pwede magsulat ng romance ay horror ang pasukan ko. Siguro in a way nag-advice sa akin ang dream ko. I even dreamt about ate Dette and in that dream she is a young girl aspiring to be a writer, too.

Nakakagutom, kain muna me. Write ulit mamaya!

Mr. Something

He was really something. Someone nice to talk to. And you can easily fall in love with the voice. Sino pa kundi siya na yon. I met him last Feb 10 ata yon. Basta a few days before Valentines day. Kakaiba ang nagagawa ng tagged sa tao. Kapag kausap ko siya minsan sa phone di ako makapagsalita. Until the dreaded limbo came sipping in. I know he heard me. The familiar tone of voice was there. Hindi ko talaga matatakasan ang nakaraan ko. Kung pwede lang sana. Yes he has two kids and he's separated but what the heck, right? Magmee-meet na lang sana kami pero di natuloy dahil nagwithdrawal ako. Maybe it's really not meant to be. I remembered how he described himself sa tagged. Tall, dark and handsome daw oh. Pero one thing is sure si Mr. Something really like girls. Ang dami kayang girls sa friends list niya. Wala nga atang lalaki sa mga yon. I thought, ako lang kaya ang tinawagan niya noon? Oh well, life goes on. One things for sure hindi ako nagsisi that I met him. Back to the old drawing board.

Dumadaan na lang

Tama. Dumadaan na lang sa isip ko ang mga thoughts ko and I think I have no control over them. Sometimes magugulat na lang ako na nasabi ko na pala yon sa isip ko. I think people can hear me but maybe it's just me talking to myself and thinking so loudly that I can talk with someone else's voice. Anyways, masarap magsulat ng ganitong oras. Feeling ko I have all the time in the world. I'm carefree and can soar to the sky. But maybe it's still my mind talking. Actually wala naman talaga akong maisip na maisulat. What can I say? It's so early to tell the weather but I guess it'll be a sunny day. Ang sarap lang magtype ng mga bagay na kahit walang katuturan ay natratranslate pa rin into words. Fascinating! Hope I can really talk to someone about this delusions that I'm having. A close friend of some sort. Minsan ang hirap makacope with Schizophrenia. Sometimes I'm just plain paranoid. Oh well, life goes on. So I decided to end this right here.

Mental Block

Writer's Block, not really.

A mental block is an informal term used to mean either repression of painful thoughts, or an inability to continue a train of thought, like in the case of writer's block.
It is often used to describe a temporary inability to recall a name or other information.
Source: Wikipedia

Totoo kayang Writer's Block lang ito o isang episode sa buhay ng tao kung saan wala siyang ideya kung meron nga talagang laman ang utak niya o wala. O baka wala lamang siyang inspirasyon. Kailangan nga ba non? Sabi nila kung gusto mong magsulat ay natural na yong dadaloy mula sa isip mo patungo sa iyong mga kamay.

May isang salita akong di malirip sa isip ko kahapon at kinailangan ko pang tanungin ang kaibigan ko para mapatunayan lang o malamang iyong talaga ang salitang naisip ko.

Ngayong araw na to' may mga naririnig pa rin akong mga nagsasalita sa isip ko. Totoo man siya o hindi parang gusto ko na ulit maniwala na ang mahalaga ay hindi naman ganon kaimportante. Ang mga salita o mga panaginip ay mahirap nga talagang abutin at ang mga panalangin ay isang listahan lamang.

Bumalik nanaman ako sa dati kong itsura na tila ba apektadong apektado ako. Walang sigla ang mukha ko at lagi na lang nakasimangot o di kaya ay nakatunganga lang sa kawalan. Tapos yung mga sandali ay parang lumilipas sa bawat pagpihit ng oras.

... Siphayo... Kahungkagan...

Ang ellipsis ay simula lang ng bagong pangungusap...