Walang Maisulat

Hindi totoong wala kang maisulat. Di mo lang kayang habulin ang nasa isip po at isalin yon sa mga letra na dapat mong ipita sa keyboards. Hindi totoong wala kang maisip dahil basal ang utak mo ng mga bagay na sadyang ang hirap lang talagang arukin. Ganon nga ba?

Eto ako ngayon nagrereminisce kung gaano ako kacute, kaganda (libro) at kapayat dati. Ganon pala kapag nasa stage ka na na tinatawag na tomorrow (bukas) ang present mo na ngayon ay dati na or yesterday na dun mo lang makikita at mapipinpoint kung anong mga magandang bagay ang dumating sa buhay mo. Kailangan talaga me concrete na proof.

Naisip ko lang. Sana ginamit ko na lang ang kakyutan ko para makahanap din ng isang lalaking kasingkyut ko rin na mamahalin ko. Eh hindi nangyari kaya ngayon iniisip ko ang magpapayat. Meron din naman akong sadyang ganda, hindi nga tulad ng iba. Gaya nitong God of Cookery, Ang cute ni Hamon. Maganda siya! Pero sana mabigyan importansya din yung mga times na hindi siya ganon. Na makita naman yung efforts niya.

Well, lumalayo na ang usapan. Hanggang sa muli mga bata!

Can't write

Oo nga dragging ang mga kwento ko. Kailangan din bang alisin ko ang pangangarap kong ako ang heroine sa mga sinusulat ko. Parang mahirap atang imaginin ang isang heroine na nagma-make love sa isang guy. Paano ko mag-fe-feel yon?

No income can really twist things up. Pero being contented can be helpful at times. Lalo na at hindi ko hawak ang mga maaaring mangyari sa akin. Meron na rin namang rason ang buhay ko kaya di ko gaanong tinatanong pa.

I want to create a conflict na me dating o kakaiba. Na makakacreate pa ako ng bago sa dinami-dami ng mga librong nasulat na. Ano kayang conflict yon? Something current like having a platonic love with someone. O di kaya finding something different in this life and writing it.

Yun tipo bang nakasalalay na lang sa panaginip ang ikabubuhay mo. Ano pa ba ang maaari kong sabihin? Yon na lang siguro sa ngayon.