Still here

Ofcourse I'm still here, and I'm still blogging, thank you very much! Everyday na ata ako nagpopost ng blog ngayon dito. About anything in particular or nothing in particular pala. I decided not to write anymore or make it just a hobby. Concentrate na lang ako sa pagtitinda ko. For now. Hindi tumawag si James dahil siguro off niya ng Monday, kahapon, and Tuesday, ngayon. May mga napag-usapan kami na hindi dapat na pag-usapan ng mga bagong magkakilala pa lang but I took the risk and maybe I'll pay for it later but what the heck, right? About writing ulit, puro journals na lang siguro ang isusulat ko. Short stories and some knick knacks. I don't know how to 'make lago' my business with small capital. Para tuloy lumalabas na nagtitinda-tindahan lang ako. Pero sana naman hindi at tumagal siya ng mas longer pa sa pagtitinda ko dati which is 1 and a half years ata. Pier 17? Hmm! what can I say, magiging hip place to roam and run wild kaya ang place na ito if it is in Batanggas? Ang gulo kasi ng map know how ko sa place na yon eh. All I know is there is a Matabungkay, Batanggas and it's a beach full of balsa's. Hehehe! So to cut this short, run free and run wild. Life is short, live to the fullest. And may God Bless us everyday!

About Something

About something. Pier 17, nililikom ko ang lahat ng pwede kong maging idea about this certain place but it's not about this place ang isusulat ko. James Santillan, we talked last night and I was able to confide in him some of my darkest secrets and he did said to me one of his. Hindi ko na lang isusulat dito. I don't where this 'friendship' is going for us. To think na napunta na sa ganoong klaseng conversation kami. Don muna. It's as if hindi ko na masyadong iniinda ang pagiging writer, ang pangarap kong yon. Nawala na lang siya na parang bula. Siguro nga di ko na siya dapat na ipursue pa. No pressures for now. I guess. Until a time being na lang siguro. So I'll just leave this blog up to whoever will read it. Sana di siya mabored.

The Concert Hall

Siguro gagawa ako ng blog about the Concert Hall ng Pier 17 at hahaluan ko siya ng ibang topic since yun na nga ang ginagawa ko recently eh. Ang CH ay maliit na lugar lang sa mind ko. Actually parang typical bar lang naman siya at hindi talagang pangconcert where me mga tables na kulang kulang sa dose piraso at me stage. Pero since me mall nga at iba pang amenities ang Pier 17 I decided na icompare siya sa concert hall ng MOA. Siguro pwede ko ring icompare ang Pier 17 sa MOA na malapit siya sa Manila bay. Yun nga lang ang setting ng Pier 17 ay sa Matabungkay, Batanggas. Di ko lang alam kung saan ko siya isisiksik don. For now ang gusto ko sanang ipasa muna at tapusin ay kung hindi yung kay Rew and Yui ay yung Romeo's Romance. It's still in the process o in short, nakatengga pa siya. So bilang paghahalo ng ibang topic dito, nagkasakit si mama recently, vertigo and stress siguro na may kasamang rheumatism. Naaawa na ako kay mama pero I got the opportunity to watch Seventh Heaven and Ghost Whisperer Marathons kaya pumasok sa mind niya na nagaaksaya nanaman ako ng kuryente. Di ko naman siya masisisi. Yon na lang kasi ang outlet ko para sa sakit ko (na ayaw niyang sabihin ko rin), para sa kanya kapag nakainom na ako ng gamot ay magaling na ako. Well, anyways ang complicated kasi ng sakit ko kahit na di ganoon kacomplicated ang life ko. Para bang nahahalo ang balat sa tinalupan, na isama mo pa yung pinagkainan. Pagmamalabis na ba yon? Well, anyways I still want to write kahit na magulo siya o hindi na siya romance. Just anything under the sun. An essay o a short story or a blog entry. As simple as that. Wish life could be much simpler. Siya nga pala, it's Easter Sunday! Happy Easter!

First

Ang first entry ko sa Pier 17 is yung story ni Rose and Alvin. Ang aspiring singer at ang manager ng Kenny Rogers. Wahehehe! For revise ang story dahil pinabasa ko siya kay Ms. Sofia. Ang tanging pumasok sa utak ko ay ang sinabi niyang may potential ang scenes ng story. Puro negative na kasi ang ibang comments niya na tinanggap ko naman. Wahehehe! Anyways I'm just listening to worship songs. May tumatawag sa akin recently, Si James Santillan. He is 40 years old and he is finding a friend daw through phone. Isang linggo na rin siyang tumatawag, matagal-tagal na rin. Lagpas na sa 5 day period. Magtagal kaya ang isang to? Tutal through phone lang naman at friendship lang naman. No pressures. Balik tayo sa Pier 17, nasa mind ko pa lang ang mga characters and scenes don. Actually ang place talaga ang una kong naisip. Sumunod na lang ang characters at dahil nga don nasobrahan ako ng pakilala ng cameo roles. Sana mawala na ang saltik ng utak ko. Kahit matagalan bago siya matapos ay itatry ko pa rin. Pero sa ngayon magtitinda muna ako ng kung anu-ano para magkapuhunan para sa paphoto o paID. Ciao!

About Pier 17

Pier 17 is really a place where you can hang-out. Meron siya ng lahat ng masasabing regular na puntahan ng mga tao like mall, bars, restaurant, hotel and ofcourse ang pinasikat ay ang concert hall. Atom Nievera owns the place and umiikot sa kabuuan ng place ang love stories ng mga nagtratrabaho and if not, mga regular don. Naisip ko siya pagkatapos kong isulat ang short stories na kaakibat sa Apartment Series at yung story ng iba pang characters noong year 2006 pa. Sa kasamaang palad ang first novel na natapos ko sana doon ay nareject ni Ms. Sofia. So pinag-iisipan ko pa kung itutuloy ko pa ang Pier 17. Isa lang naman yong concept para sa akin. Syempre kailangan pa rin i-build ng husto ang plot at iba don. Sa blogspot na to hindi ko nafocus sa Pier 17 ang mga entries ko kundi kung anu-ano lang ang sinulat ko dito. Pero yun na nga rin ang use ng blog eh, para masulat mo ang gusto mong isulat. No pressure naman eh. So that's it for now..

Something on the side

Inuna ko na ang paggawa sa story ni Yui and Rew. Yon ang focus ko ngayon. Kasi di na talaga pwede ang short stories ko. Siguro hobby na lang muna ang pagsusulat sa akin para 'no pressure'. Ganon talaga! Hindi naman sa lagi kong dinadown ang sarili ko. O baka ganon na nga. Maaga ulit ako nagising. That's my dilemna recently, sleep. I'm coping, and starting a new. It's hard. Life is hard. Deal with it! Ganon siguro ang sasabihin ng isang matatag na tao. I pray to God na dumating ang araw na hindi ko na kailangan ang gamot at mananalig na lang ako sa kanya. Nothing is impossible with Him naman eh. He will provide my needs kaya tinataas ko na lang sa kanya ang lahat ng worries, anxiety, depression na meron ako.